Уште со самата помисла на тебе,

целиот воздух мириса на љубов.

Ме обзема блага топлина во градиве,

се приближувам се повеќе и повеќе

и љубовта се излива од мене кон тебе

и пак се враќа во мене

уште посилна, уште побурна, уште побожествена...

Те прегрнувам силно и ме снемува...

И сакам да останам во Тоа, бескрајно, бескрајно,

иако знам дека тој миг трае вечно,

запишан насекаде,

позади секое човечко срце,

и се разлева во просторот , низ сите димензии

до бескрај...

Понекогаш паѓаат и солзи,

солзи од среќа и исполнетост

и од тоа што истовремено ми недостигаш,

ми недостига секој миг поминат со тебе,

секоја прегратка која нема крај,

секој твој збор и божествена вибрација

која ме прави жива, слободна, разбудена...

И како да го наречам тоа што се вика љубов,

како да го наречам и опишам тоа што се вика Арелена,

Не,

Не постои збор за љубов кон Едното,

за прегратка со самото себе,

огледало на својот лик,

емоција врвна наспроти истата...

И ако ме прашаат: Што сакам?

- Да го почувствувам твоето срце до моето,

и повторно да го слушнам повикот на гласот на битието кое вели:

Те сакам, бескрајно те сакам...