За љубовта се пишувало одсекогаш. Барем до сега има преку илјадници книги, стихови и песни. Ако се навратиме во минатото сите големи настани, револуции, војни и победи биле поистоветувани со љубовта или како резултат на љубовта. Но, да се прашаме колку од тоа е вистина и дали е тоа вистинската смисла на љубовта??? Дали денес зборот љубов се користи во вистинското значење или сето тоа е искривување на реалноста??? Јас не сакам да ве убедам (у-беда) во нешто, ниту пак да ви кажам што е тоа љубов, затоа што љубовта е нешто кое тешко може да се опише или објасни, таа само може директно да се Живее. Мојата цел е да го разгорам пламенот на љубовта кои го носиме во самите себе, а со тоа таа да стане дејствување на секое човечко битие.  

            Луѓето уште многу одамна, барале збор со кој ќе можат приближно да ја опишат оваа божествена вибрација. Интересен факт е тоа што за време на гностичките интензиви (духовна техника) во 80-тите години од минатиот век, учесниците користеле свои зборови за светот што ги опкружува, а некои од нив ги задржале и во секојдневниот говор. За нив зборот Арелена имал две значења и тоа “љубов” и “засекогаш”. Заедно би значеле “засекогаш во љубов”. Но, не се мислело на обична љубов, туку љубов помеѓу две битија или души кои се одделени од нивното его. Кога постои его, две човечки суштества може дојдат во конфликт, па дури и до степен да се мразат, но најдлабоката врска помеѓу нив, Арелена, е над сите тие случувања, бидејќи едниот се гледа самиот себе во другиот и обратно.

            Најчесто луѓето ја бараат љубовта. Сите ние имаме потреба да добиеме и примиме љубов, бидејќи мислиме или веруваме дека ја немаме. Тоа е заради тоа што не се сакаме себеси и како резултат на тоа сме питачи во љубовта. Ја бараме љубовта од другите кои се исти како нас и во сосема истата положба, чекаат да добијат љубов. Па тогаш следува прашањето: Како може ако некој не се сака себеси, да го сака другиот??? И како може од истиот да очекува љубов???

Луѓето постојано ја бараат љубовта, среќата, па и Бог... Го бараме сето ТОА, а ТОА е во нас...

Најтешко е да се победиме самите себе и да ги срушиме сопствените претстави и убедувања. Ако пред нас стои огледало и гледаме лик во огледалото, не очекуваме или правиме промени на ликот, туку напротив нашата промена го менува ликот во огледалото. Љубовта не инсполнува, и целосно трансформира. Таа е нешто што не прави среќни затоа што постоиме. И не само тоа, целокупното постоење е резултат токму на љубовта, од најмалиот атом , па се до најдалечните галаксии... Кога сум во љубов, не постои друг. Само јас Сум, еДно со Тоа...

            Во денешно време најчесто луѓето ја поистоветуваат љубовта со страстите. Страстите се посесивна или поседовна љубов. Сега ве збунив, а? Многу пати ќе слушнете и дека ако постои љубомора од страна на партнерот, тоа значи дека сте сакани. А сега јас да ве прашам обратното: Како може некој да ви каже дека ве сака, а да биде љубоморен или посесивен во однос на вашите постапки или на вниманието кое го добивате од другите???

Љубов е кога тоа што го сакам, не сакам да го задржам и ограничам само за себе. Кога ние сакаме не постои причина поради која сакаме, затоа што љубовта е Врвна слобода. Се друго, посесивноста, љубомората произлегуваат од ограниченоста на умот, а не на срцето. Нашата љубов е бескрајна и непотрошлива. Ако го загадуваме изворот на љубовта постојано со страв дека ако сакаме ќе страдаме, ќе бидеме оставени и напуштени тогаш уште повеќе се ограничуваме во сопствените рамки. Само кога сме ограничени и затворени, само тогаш бараме возврат за љубовта.

Големите срца сакаат, а малите бараат да бидат сакани!  

            Многу пати се разочаруваме и од сопствените очекувања што ги креираме за другите луѓе. Очекувањата се корен на страдањата. Кога некого среќаваме, најпрво правиме претстава за тој човек или девојка според критериумот на нашите филтри. Ако истите луѓе подоцна не се вклопуваат во нашите претстави, најтрагично е тоа што се трудиме да ги смениме и промениме се со цел да одговараат на нашата слика. И веќе од овде почнуваат страдањата. Сега повторно да ве прашам нешто: Каква е таа љубов, ако некого повредуваме??? И каква е таа љубов ако на некој не му даваме слобода да биде онаков каков што е???  Затоа да почнеме од нас самите, да бидеме тоа што сме и да ги промениме нашите очекувања со тоа што наместо да се трудиме некого да промениме, да го согледаме таков каков што е и да го прифатиме.

Љубовта ги руши сите рамки, сите бариери на човековите ограничувања. Таму нема форми, нема страсти, нема ниту јас, ниту ти, само Љубовта Е... Таа тече низ нас самите и само тогаш ние сме животот и животот е во нас.

Љубовта е единственото нешто кое не можеме да го задржиме за себе...

Продолжува...